Փշաթելը  Հաներ  Են     

      Երկու յիմար, յիմարանոցէն խոյս տալու համար կը համաձայնին:       Մէկը կ’ըսէ միւսին.

     – Այս գիշեր, գաղտուք գնա՛ պարտէզ եւ ճշդէ՛ թէ քանի՞կարգ փշաթել  անցուցած են սահմանին :

      Յիմարին ընկերը այդ գիշեր կ’երթայ ու կը ճշդէ  թէ , թէլը  երկու կարգ  է եւ  կու  գայ  կը  յայտնէ  իր  ընկերոջ:

     – Լաւ ուրեմն,մէկը ես պիտի կտրեմ, իսկ միւսը  դուն…:Բայց  վաղը գիշեր կրկին փորձէ՛ տեսնել. որպէսզի  ուշադիր ըլլանք:

     Յաջորդ գիշեր, յիմարը կրկին կ’երթայ  եւ  կը  վերադառնայ  յուսահատ..

    – Եղբա՛յր,մենք կարծեմ պիտի չկարենանք խոյս տալ, որովհետեւ  փշաթելերը քակեր են.  կ՛ըսէ :

Մեզմէ  Կը  Կասկածին

   Երկու  անառակ  եղբայրներէն  օձիք  կը թօթուէին, թէ՛ իրենց ծնողքը  եւ  թէ՛  թաղեցիները: Ճարահատ, տղաքը յանձնեցին թաղին քահանային. որպէսզի  քիչ մը խրատէ զիրենք:

« Աստուծ   ո՞ւր  է». հարց  կու տայ քահանան:  Երկու  եղբայր  շուտով  կը փախչին  Եկեղեցիէն  եւ  կը պահուըտին  իրենց   տան  ածխանոցին  մէջ: Պզտիկը  հարց կու տայ  եղբօրը  թէ  ինչո՞ւ  կը  պահուըտին. 

   «Լռէ՛ կ’ըսէ  եղբայրը- չլսեցի՞ր, Աստուած  կորսուեր է. ա՛յդ  ալ մեզմէ  կը  կասկածին   եւ  մեծ պատիժ  մը  պիտի  տան»:

                                

Անկախութեան  Տօն      

      Ամուսինը  առտու կանուխ կը պատրաստուէր գործի երթալու , կինը ըսաւ.     

      -Այսօրուայ  իմաստը մաղթեմ, որ չես մոռցած:    

      - Ո՛չ, ո՛չ  չեմ մոռցած. ըսաւ   ամուսինը  եւ  շուտով  դուրս  ելաւ  տունէն:     

     Երկու ժամ վերջ, խոշոր կողով մը ծաղիկ ղրկեց  իր տիկնոջ: Կինը զարմանքով  ստացաւ  այս նուէրը: Ցորեկին  սիրուն տուփ  մը անուշեղէն, իրիկունն ալ շատ  յարգի  անուշահոտ  մը:      Գիշերը, երբ ամուսինը  ուշ ատեն տուն հասաւ. կինը  հարցուց .   

    -Այսօր  Անկախութեան տօն էր  սիրելիս.   ինչո՞ւ  այսքան  ծախսի  մէջ  մտար:

 

                    Ինքնագով  Գծագրիչներ        

      Երեք երիտասարդ գծագրիչներ, կը  խօսակցէին. մէկը ըսաւ.     

     -Ես փայտի կտոր մը ներկեցի, մարմարիոնի գոյներով. այնքա՜ն  իրաւ դարձաւ, որ  երբ ջուրին մէջ նետեցի, ընկղմեցաւ:    

  - Ես ալ ձմրան  տեսարան  մը  գծեցի, այնքա՜ն   բնական  էր,  որ պաստառին եզերքը  թռչուն մը թառեցաւ  ու  քիչ  յետոյ  սառեցաւ:

- Ձեր  պատմածները  ոչինչ են իմ  յաջողութեանս  քով.  ես    ընկերոջս  դիմանկարը  գծեցի. այնքա՜ն  կենդանի  դարձաւ, որ ամէն օր զինքը ածիլել կը ստիպուիմ…:

 

Մութին  Մէջ  Չե՞նք   Մնար

     Բժիշկը  յիմարատան  սենեակները  կը  շրջէր.  տեսաւ  հիւանդ մը,  որ սրունքը կախած էր արաստաղէն. հարցուց  անոր.

      -Ինչո՞ւ  այսպէս ըրիր, մանչս:    

    Յիմարներէն մէկը ըսաւ.

    -Անիկա  իր սրունքը ելեկտրական լամբար կը կարծէ:

   -Չըլլա՛ր  այդպէս բան. շո՛ւտ  վար իջեցուցէ՛ք:

    Միւս յիմարը  յարեց  շփոթած.

  - Բայց, եթէ    իջեցնենք, մութին մէջ չեն՞ք  մնար…:

 

  Մուրացկանին  Մաղթանքը    

 Առատաձեռն  մարդ  մը,  մուրացկանին ողորմութիւն տուաւ: Մուրացկանը սկսաւ աղօթել անոր աչքերուն համար:   

  -Ինչո՞ւ,  միայն  տեսողութեանս  առողջութիւն  կը  մաղթես. հարցուց մարդը:   

 - Տէ՜ր  իմ, ձեր քիթը այնքան փոքր է, որ ակնոցը պիտի չյենու վրան. իսկ՝ ձեր աչքերը այնքան պզտիկ  են, որ մէջը  ոսպնեակ  նոյնիսկ,  կարելի  չէ  տեղաւորել:   

 

Աւելի  Առաջ  Կը  Զռար

   Գիւղացիի մը տարիքը բաւական յառաջացած էր եւ լսողութիւնն ալ տկարացած: Օր մը իր իշուն մասին սապէս խօսեցաւ.

  -Չեմ հասկնար, այս  իշուն  ի՞նչ պատահեցաւ. աւելի առաջ կը զռար, բայց  հիմա  միայն կը բանայ ու կը գոցէ իր բերանը:

Ո՞ր  Անիւը 

   Երեք դասընկեր, գրաւորի  քննութեան չմասնակցելու համար, փողոցը կը տնտնան: Երբ դպրոց կը հասնին, կը խնդրեն ուսուցիչէն  որպէսզի ներէ զիրենք:

       Անոնք իբր պատրուակ  կը յայտնեն թէ՝  իրենց նստած ինքնաշարժին անիւը պայթած էր…:  

  Ուսուցիչը կը ներէ  իր աշակերտները, քանի որ տրամաբանական էր իրենց   ուշանալուն պատճառը:Յետոյ զանոնք կը հրաւիրէ երեք տարբեր դասարաններ. գրաւորի  թուղթերը կը յանձնէ, եւ միայն հարցում մը կ’ուղղէ.«Արդեօք ո՞ր անիւը պայթած էր»:

Չ’արժեր     

 Երկու  հաւեր  հաւկթավաճառին  առջեւէն  կ’անցնէին, մէկը  հպարտ կեցուածքով  հարցուց  միւսին.

 -Կը տեսնե՞ս  սա  խոշորները, որոնք 20 դրամ կ’արժեն. անոնք ես ածեցի:

   -Սա՛  պզտիկները, որոնք  19 դրամ կ’արժեն, անոնք ալ ես ածեցի. պատախանեց միւսը:

 -Ինչո՞ւ  քիչ մը խոշոր չես ածեր. հարցուց  հպարտ հաւը:

 -Իմ  աքլորս կը’սէ  թէ՝  « 1 դրամ տարբերութեան համար չ’արժեր պատռտուիս»…

Շա՞տ Կը  Սիրես

        Ծոցուոր կին մը, կը պտտէր  հանրային  պարտէզին մէջ. փոքրիկ տղայ մը մօտեցաւ իրեն  ու  հարցուց  հետաքրքիր. 

  -  Ինչո՞ւ   այսքան  ուռած  է  քու  փորդ:

   -Հոն  է  իմ  զաւակս,  մայր  պիտի  ըլլամ: 

  - Շա՞տ  կը սիրես  քու  զաւակդ:  

 - Այո, բայց  ինչո՞ւ…: 

   -Քանի որ շատ կը սիրես,  ինչո՞ւ  չես  արտօներ  որպէսզի  մեզի  հետ  խաղայ…: 

   Բծախնդիր  Սոպիկ 

   Սոպիկ  եւ  Պոսիկ ծովեզերքը կը պտտէին. մրտիմ մը թռաւ իրենց գլխուն վերեւ  եւ աղտոտեց  Սոպիկին վերարկուն: Սոպիկ, որ շատ բծախնդիր տղայ մըն էր. շփոթած՝ Պոսիկին դառնալով ըսաւ.

 - Խնդրե՛մ, գնա՛ ճէմիշի թուղթ մը գնէ՛:

  -Սիրելի  Սոպիկ, ի՞նչ  գործի  պիտի ծառայէ  այդ  թուղթը, քանի  որ  մրտիմը  շատո՜նց  թռաւ ու  հեռացաւ  հոսկէ..:

Թարմութիւն (1) 

      Գաւազանին կռթնած ծեր յաճախորդ մը, ձուկերուն վրայ աչք մը նետելէ յետոյ, կը հարցնէ ձկնավաճառին: 

_ Ձուկերը թա՞րմ  են արդեօք:

 _ Չե՞ս տեսներ կի՛ն.  անոնք ջուրին մէջ կը լողան. այսինքն  թէ՛ ողջ են  թէ՛ ալ թարմ:

_ Մի՛ զայրանար  մանչս, չե՞ս տեսներ զիս. ես ա՛լ  ողջ  եմ  սակայն  թարմ  չեմ: 

  Թարմութիւն (2 ) 

        Ո՛չ  շատ ուշ. ասկէ  քսան – քսան հինգ տարի առաջ, ձկնավաճառները  թաղերու մէջ կը շրջէին  ու  բարձրաձայն կը գովէին  իրենց  վաճառած  ձուկերը:

        Շէնքի մը, ամենաբարձր յարկը բնակող կինը կը  ձայնէ  ձկնավաճառին.

     _ Մանչս, ձուկերդ թա՞րմ  են.  այսինքն՝ աչքերը փայլու՞ն  են, խռիկները  կարմի՞ր  են, պոչերը դէպի  վեր  դարձա՞ծ  են, կզակնին լաւ  մը  գո՞ց   է…:

      _Մայրի՜կ,  դուն աղջիկ ունի՞ս. -կը ձայնէ ձկնավաճառը – :     

      _Այո՛, ունիմ:     

     _ Ամուսնացա՞ծ  է:    

     _ Ո՛չ,  ինչու՞  հարցուցիր:    

     _ Դուն  փեսա՞յ   կը  բնտռե՞ս   աղջկանդ  համար,  թէ՛  ձո՞ւկ  պիտի  գնես  ուտելու  համար…:

                                          ԲԱՐԵԿԵՆԴԱՆԻ  ՅԻՇԱՏԱԿՆԵՐ

               Մանկութիւնս գիշերօթիկ վարժարանի մը մէջ անցաւ:  Ունեցայ անուշ յիշատակներ:Մանաւանդ Բարեկենդանի հանդէսներուն եռուզեռ մը կ’ունենայինք:  Այլանդակ ու այլազան տարազներ կը հագնէինք, զուարճալի խաղեր կը բեմադրէինք:Ամէնէն հաճելին ալ անվնաս կատակներն էին:

         Անգամ մը մեր հսկիչին օգնութեամբ, երփներանգ գոյներով գիւղական տարազներ հագուեցանք.  Թմբուկ մը եւ տուտուկ մը ճարեցինք.աղջիկները մանչերու՝ մանչերն ալ աղջիկներու  տարազներ հագուեցան եւ Բարեկենդանի յատուկ երգ մը բեմադրեցինք:         Հանդիսականներն ու մեր ուսուցիչները շատ զուարճացան.քահ քահներ նետելով կուշտ  ու  կուռ  խնդացին:Հաւատացէք, մինչեւ այսօր դեռ կը  թռվռան այդ ձայները մեր ականջներէն ներս:

         Անշունշտ դուք ալ Բարեկենդանին՝ ձեր կարելիութիւններով կը զուարճանաք բայց, այս երգն ու խաղն ալ կ’ուզեմ նուիրել ձեզի: Վստահ եմ թէ՛  դուք ալ բեմադրելով  ուրախ պահեր պիտի ապրիք: