Ինչո՞ւ Հայարփի

2009-shnorhavorakir.gif

            Ինչպէս ամէն ազգ՝ մեր ազգն ալ ունի իրեն յատուկ լեզու մը: Մեր խօսած լեզուն կը կոչուի «Հայերէն»:

            Հայերէնը՝ «Հնդեւրոպական Լեզուներու Ընտանիք» ին մէջ կը կազմէ անկախ մասնաճիւղ մը:

           Լեզու մը ուղիղ խօսելու եւ կարդալու համար կ’ունենայ կանոններ , զոր կը կոչուի «Քերականութիւն»:

           Ուղիղ գրելու համար ալ ունի կանոններ , զոր կը կոչուի «Ուղղագրութիւն»: Բայց կանոններու ցամաք   ուսուցումը   չէ՛  որ միայն կը   սորվեցնէ լեզուն՝   այլ անոնց գործնական  կիրարկումները. զոր կը   յառաջացնենք  ընտիր ընթերցումներով եւ քերթուածներով :

          Հինգերորդ դարուն սկիզբները համեստ Հայ գիւղացի մը մեր ազգը փրկեց կորուստէ: Այս գիւղացին՝  Սուրբ Մեսրոպ Վարդապետն էր: Իրեն օգնական ունենալով Սուրբ Սահակ Պարթեւ Կաթողիկոսը:

          Ս. Մեսրոպ Հայ այբուբենը կերտեց  չարաչար աշխատութեամբ եւ երկնային տեսիլքի մը  օժանդակութեամբ. այսպէս  յաջողեցաւ յօրինել Հայ այբուբենի 36 գիրերը: Առաջին գիրքը որ թարգմանուեցաւ Ս. Սահակի առաջնորդութեամբ  Աստուածաշունչ Մատեանն էր , որ յետագային կոչուեցաւ  «Թագուհի Թարգմանութեանց»:

         ԺԲ. դարուն սկիզբը «օ» եւ «ֆ»ն ալ աւելնալով  ունեցանք 38 գիրեր:

         Ս. Մեսրոպ մեր առաջին ուսուցիչն է. իր ընկերներուն եւ աշակերտներուն կը պարտինք մեր մեծագոյն երախտիքը…:

        Այն լեզուները որոնք գործածելէ կը դադրին՝ մահուան կը դատապարտուին : Ուրեմնտ յարգէ՛, սիրէ՛, սորվէ՛ ու գործածէ՛ քու մայրենի լեզուդ , որպէսզի յարատեւ շողա՛ իբր «Հայարփի» :

hayarpi2009.gif

© hayarpi.com