Գիտաղբիւր
Գիտաղբիւր
Յակոբ Պարոնեան
Յակոբ Պարոնեան (1841-1892) ԺԹ. դարու Հայ երգիծական գրականութեան արքան է: Հրատարակած է երգիծական թերթեր. եղած է խմբագիր «Եփրատ», «Մեղու», «Թատրոն» եւ «Խիկար» անուն ժամանակակից թերթերուն: Իրապաշտ է. շատ պարզ լեզուով մը հիւսած է իր գործերը: Զօրաւոր երգիծականը քառասունի մօտ կենդանագրեր ամփոփած է «Ազգային Ջոջեր» անուն հանճարեղ հատորին մէջ: Ինքնօգնութեամբ
Գիտաղբիւր
Հայելիներ
Գիտաղբիւր
ԱԳԱԹԱՆԳԵՂՈՍ
Ագաթանգեղոս Հայ Գրականութեան Ոսկեդարու (Ե. Դար) գրող ու պատմիչ է։ «Ագաթանգեղոս» բառը Յունարէն է. կը նշանակէ՝ «բարի հրեշտակ, պատկամաբեր»: Ուսած է Հոռոմ եւ Յոյն դպրութիւն, ապա դարձած՝ քարտուղարը Հայոց Տրդատ Թագաւորին: Մեր հնագոյն Պատմիչներէն է «Ագաթանգեղոս»: Ան գրած է «Հայոց Պատմութիւն»ը՝ ո՛չ միայն իր ժամանակի, այլ նախընթաց դարերունը՝
Քիչ մը Ժպտինք
Փշաթելը Հաներ Են
Փշաթելը Հաներ Են Երկու յիմար, յիմարանոցէն խոյս տալու համար կը համաձայնին: Մէկը կ’ըսէ միւսին. – Այս գիշեր, գաղտուք գնա՛ պարտէզ եւ ճշդէ՛ թէ քանի՞կարգ փշաթել անցուցած են սահմանին : Յիմարին ընկերը այդ գիշեր կ’երթայ ու կը ճշդէ թէ , թէլը երկու կարգ է եւ կու գայ կը յայտնէ իր ընկերոջ:
Քիչ մը Ժպտինք
Մեզմէ Կը Կասկածին
Մեզմէ Կը Կասկածին Երկու անառակ եղբայրներէն օձիք կը թօթուէին, թէ՛ իրենց ծնողքը եւ թէ՛ թաղեցիները: Ճարահատ, տղաքը յանձնեցին թաղին քահանային. որպէսզի քիչ մը խրատէ զիրենք: « Աստուծ ո՞ւր է». հարց կու տայ քահանան: Երկու եղբայր շուտով կը փախչին Եկեղեցիէն եւ կը պահուըտին իրենց տան ածխանոցին մէջ: Պզտիկը հարց կու տայ
Քիչ մը Ժպտինք
Անկախութեան Տօն
Անկախութեան Տօն Ամուսինը առտու կանուխ կը պատրաստուէր գործի երթալու , կինը ըսաւ. -Այսօրուայ իմաստը մաղթեմ, որ չես մոռցած: – Ո՛չ, ո՛չ չեմ մոռցած. ըսաւ ամուսինը եւ շուտով դուրս ելաւ տունէն: Երկու ժամ վերջ, խոշոր կողով մը ծաղիկ ղրկեց իր տիկնոջ: Կինը զարմանքով ստացաւ այս նուէրը: Ցորեկին սիրուն տուփ մը անուշեղէն,
Քիչ մը Ժպտինք
Ինքնագով Գծագրիչներ
Ինքնագով Գծագրիչներ Երեք երիտասարդ գծագրիչներ, կը խօսակցէին. մէկը ըսաւ. -Ես փայտի կտոր մը ներկեցի, մարմարիոնի գոյներով. այնքա՜ն իրաւ դարձաւ, որ երբ ջուրին մէջ նետեցի, ընկղմեցաւ: – Ես ալ ձմրան տեսարան մը գծեցի, այնքա՜ն բնական էր, որ պաստառին եզերքը թռչուն մը թառեցաւ ու քիչ յետոյ սառեցաւ: – Ձեր պատմածները ոչինչ են
Քիչ մը Ժպտինք
Մութին Մէջ Չե՞նք Մնար
Մութին Մէջ Չե՞նք Մնար Բժիշկը յիմարատան սենեակները կը շրջէր. տեսաւ հիւանդ մը, որ սրունքը կախած էր արաստաղէն. հարցուց անոր. -Ինչո՞ւ այսպէս ըրիր, մանչս: Յիմարներէն մէկը ըսաւ. -Անիկա իր սրունքը ելեկտրական լամբար կը կարծէ: -Չըլլա՛ր այդպէս բան. շո՛ւտ վար իջեցուցէ՛ք: Միւս յիմարը յարեց շփոթած. – Բայց, եթէ
Քիչ մը Ժպտինք
Մուրացկանին Մաղթանքը
Մուրացկանին Մաղթանքը Առատաձեռն մարդ մը, մուրացկանին ողորմութիւն տուաւ: Մուրացկանը սկսաւ աղօթել անոր աչքերուն համար: -Ինչո՞ւ, միայն տեսողութեանս առողջութիւն կը մաղթես. հարցուց մարդը: – Տէ՜ր իմ, ձեր քիթը այնքան փոքր է, որ ակնոցը պիտի չյենու վրան. իսկ՝ ձեր աչքերը այնքան պզտիկ են, որ մէջը ոսպնեակ նոյնիսկ, կարելի չէ տեղաւորել:
Քիչ մը Ժպտինք
Աւելի Առաջ Կը Զռար
Աւելի Առաջ Կը Զռար Գիւղացիի մը տարիքը բաւական յառաջացած էր եւ լսողութիւնն ալ տկարացած: Օր մը իր իշուն մասին սապէս խօսեցաւ. -Չեմ հասկնար, այս իշուն ի՞նչ պատահեցաւ. աւելի առաջ կը զռար, բայց հիմա միայն կը բանայ ու կը գոցէ իր բերանը:
Քիչ մը Ժպտինք
Ո՞ր Անիւը
Ո՞ր Անիւը Երեք դասընկեր, գրաւորի քննութեան չմասնակցելու համար, փողոցը կը տնտնան: Երբ դպրոց կը հասնին, կը խնդրեն ուսուցիչէն որպէսզի ներէ զիրենք: Անոնք իբր պատրուակ կը յայտնեն թէ՝ իրենց նստած ինքնաշարժին անիւը պայթած էր…: Ուսուցիչը կը ներէ իր աշակերտները, քանի որ տրամաբանական էր իրենց ուշանալուն պատճառը:Յետոյ զանոնք կը հրաւիրէ